My life in the bush of ghosts

Touché

Jeetje… voor je het weet is heel die zomer alweer voorbij. Opeens wordt het weer vroeg donker en zijn er dagen waarop het echt te fris is voor teenslippers.

Allemaal leuk en gezellig hoor, die herfst, maar dat vroeg donker zint me echt helemaal niet.

 

Gaan we de langer wordende avonden vullen met het boek van Emma. Een logger die ik al langer ken en die gewoon echt een roman schreef (op het moment dat ik tegen haar zei: op het moment dat je zegt dat je een boek gaat schrijven, ben je al te laat). Groot applaus voor Emma, want ze heeft het gewoon gedaan. Against all odds. Zal wel niks zijn, maar toch gewoon kopen! Kan nooit slechter zijn dan die laatste van Heleen (grapje Emma).

 

En ik krijg een nieuwe badkamer! Wat een drama! Tegels uitzoeken, sanitair etc etc etc. Ik ben kleurenblind en wil altijd dingen die niet kunnen of heel erg moeilijk (dus duur) zijn. Zo zag ik ooit een badkamer met een (nep) houten wand, dat wil ik ook, maar kom niet verder dan kunstof schrootjes en die wil ik uiteraard niet. Iemand nog bubbelbad tips, want ik wil er een.

Duurt trouwens niet de verwachtte week, maar minstens drie. Ik zoek dus vrienden met badkamer.

 

Dan nog een nieuwe vloer en muren in de huiskamer en een nieuw toilet. Jaja, het mag wat kosten. Zodra ze klaar zijn verkoop ik de boel.

 

Verder is mijn leven übersaai eigenlijk. Schrijven doe ik niet veel meer, drummen des te meer. Nog wel twee leuke vakanties gehad op Gran Canaria en Kreta, maar verder uiterst saai allemaal. Zelfs gestopt met roken en weer aan het hardlopen, nou dan weet je het wel.

Mooie platen

La Caravane Passe

Peter Fox

Five of them are useless

Al jaren was ik op zoek naar een leuk horloge en ik heb er een gevonden:

Ik vond hem meteen mooi, maar toen ik de mevrouw vroeg waar al die knopjes voor waren, was ik meteen verkocht. Op de wijzerplaat staat letterlijk (op de foto niet te zien): Five of them are useless. Doet u mij die maar.

In the meantime

Ik heb niet stilgezeten. Integendeel.

Het virtuele heb ik even gelaten voor wat het is en ik heb me helemaal gericht op het vinden van liefde. En ik heb het nog gevonden ook:

 

Mijn grootste trots! De Tama Artstar Cordia.

Zeldzaam mooi!

Koud he?

O ja, er is ook nog zoiets als loggen... Waar was ik gebleven? Het laatste halfjaar niets zinnigs gepost zie ik... gelukkig.

Sinterklaas is weer in het land, het is weer bar koud, de eerste sneeuw is gevallen, hoe gaat het met Dennis?

 

Nou, het afgelopen jaar heb ik enorm genoten van mijn vakantie. Zinnige en onzinnige dingen gedaan. Eigen zaak begonnen, nieuwe baan, op vakantie geweest, nog een keer op vakantie geweest, veel zooi gekocht en veel zooi verkocht. Nieuwe katten gehaald ("nee meneer, één kitten zou ik nooit nemen. Als je een kitten neemt, dan moet je er twee nemen, anders is het zo zielig"): Kleine poes en Floris en ze breken alles af en eten alles op. Verder ga ik binnenkort weer eens op vakantie (verdien nu ik later groot ben, opeens bakken met geld) en moet de zomervakantie ook eens gaan boeken. Verder drum en en lees ik veel (nieuwe band en Marquez), help vrienden aan baantjes en vreemden aan drumstellen. Schrijven doe ik ook nog wel eens, maar alleen gastcolumns (binnenkort in boekvorm verkrijgbaar). Verder lees ik nog wat logs die me boeien, dan wel vervelen. Vol verbazing lees ik over mensen die telkens niets te melden hebben en dat dan toch doen. Over zielige dertigers, opgewonden vijftigers, vrouwen die zeuren, mannen die klaar zijn voor hun midlife crisis, huisdieren en nietszeggende tuinen. Mijn god, schrijf dan niet. Misschien is dat wel de reden dat ik niet geschreven heb; ook mijn leven zit vol nietszeggende dingen die ik vooral niet wil delen. De zeggende en alleszeggende dingen hou ik dan weer voor mezelf, anders blijft er zo weinig over.... Gelukkig lees ik her en der ook nog wel eens boeiende dingen, maar nu elk kind, elk huisdier en elke tuin van Nederland een eigen log heeft, merk ik dat de spoeling dun wordt en dat veel mensen geen zin meer hebben in het beschrijven van hun dagelijks leven. Maar de winteravonden staan weer voor de deur en ik heb goede hoop dat oude bekenden weer eens wat onzin opschrijven om zo het loggen weer terug te brengen naar het niveau dat ik ken: bedenkelijk, maar erg grappig.

Et vous? Hoe gaat het met jullie?

Kleine Poes

Een jaar of veertien deelden we lief en leed. Veertien jaar, drie kinderen, zeven huizen, twee katten en een incidenteel bezoek aan de dierenarts verder moeten we je laten gaan. Botkanker zeggen ze. Klote zeg ik.

Je hield nooit van mensen en de kinderen waren alleen leuk zo lang ze maar niet konden lopen. Eigenlijk heette je Floris maar Kleine poes was je ere titel. Niet omdat je klein was, maar die andere twee katten waren zo ontzettend groot.

Je was de chagrijnige Siamees die mijn vriendin wou, maar een week nadat we die gezien hadden was die weg en nam ik jou mee. Een verjaardagscadeau. Botkanker zeggen ze. Klote zeg ik.

Je zat tussen allemaal kittens, terwijl je al een half jaar oud was. Je was dan ook niet veel groter dan die kittens. Het eerste halfjaar van je leven heb je rondgezworven en die moeten verschrikkelijk zijn geweest, want je bent er nooit echt bovenop gekomen. Schuw, je liep raar, maar je hield er wel heel erg van om geaaid te worden. Je grootste dilemma dus.

Veertien jaar lang ben je bij me geweest (by far mijn langste relatie) en hebben we in wisselende samenstelling een gezin gevormd en nu ben je weg. Botkanker zeggen ze. Klote zeg ik. We missen je Kleine poes.

Bo Diddley's a gunslinger

RIP...

Tot zoens

Op zoek naar het perfecte cadeau van van Deudekom werd mij verteld dat die niet voorradig was. Ik wou perse een boek geven aan de vrouw die 40 werd en keerde terug naar het anker dat Campert heet. Liefdesschijnbewegingen is altijd een goed cadeau.

 

“Is het een cadeau” vroeg de mevrouw van de boekenwinkel me en ik beaamde dat door te zeggen dat ik alles van Campert al had. “Woensdag komt ie in de kerk” vertelde ze me. “Doe maar een kaartje” mijn repliek.

 

Ik stap de kerk binnen en ik heb er zin in. Campert is een van de grootste schrijvers van Nederland en ik wil hem de verhalen wel eens horen voorlezen, die mij nooit zijn voorgelezen en al helemaal niet door de auteur zelf.

Op het kaartje stond “Koorlezing” en dat woord boeide mij al dagen. Wat zouden ze in godsnaam bedoelen met “Koorlezing”? Campert leek me niet echt een religieus type, dus ik tastte in het duister. De ceremoniemeester van de avond geeft opheldering. “Het heet koorlezing, omdat het in het koorgedeelte van de kerk plaats vind” Gelukkig, weer een raadsel de wereld uit.

 

Ik ga vooraan zitten, met slechts een rij gereserveerde stoelen voor me. Daar neemt Remco plaats en ik zeg nog even dat ie daar niet moet gaan zitten, omdat die rij gereserveerd is. “Kan me niets schelen” bromt een rug voor me, want zich omdraaien doet ie niet.

 

Onhandig (hoe anders) begint Campert aan het voorlezen van zijn altijd grappige verhaaltjes en ik wacht gespannen op het verhaal dat grappiger is dan alle andere verhaaltjes ooit geschreven. Een verhaal dat ik al meer dan honderd keer heb gelezen en dat nooit verveeld, maar het komt niet. Natuurlijk is de rest ook leuk, maar ik wil zijn meesterwerk. De pauze breekt aan en daarna is er enkel nog plaats voor gedichten….

 

Mensen kopen boeken, om ze te laten signeren door Campert. Ik loop een paar rondjes door de kerk en aanvaard de confrontatie met ons bloedige verleden. Want de kerk hangt vol met dood en verderf. Kinderen die onthoofd worden, mensen met zwaarden door hun keel, doodshoofden, kruisridders en teksten die me beangstigen. En wij maar zeuren over de Koran…

 

Als bijna iedereen is geweest, sluit ik me aan in de rij. Zonder boek. Dat blijft niet onopgemerkt, want achter mij wordt mij verteld dat ik niet in de rij sta, omdat ik geen boek heb. Ik verzeker ze dat ik wel in de rij sta en alle boeken al heb.

Ik ben bijna aan de beurt en ik word zenuwachtig. Dat is een rare gewaarwording en geenszins verwacht. Campert lijkt dan wel op een strenge meneer, maar hij schrijft zo grappig, die moet dus wel aardig zijn. Ik ben aan de beurt.

 

“Ik heb geen boek om te tekenen, maar wel een vraag” De schrijver kijkt niet op of om en reageert met een “hé”? “Zou u voor mij “Tot zoens” voor willen lezen?”

“Heb ik niet bij me” is zijn antwoord en ik ben eerder teleurgesteld in zijn bejegening dan in het feit dat ie het verhaal niet bij zich heeft. Ik ga netjes weer op mijn plaats zitten en voel me kut. Waarom is die man nou zo onaardig tegen me?

 

Campert gaat weer op zijn plaats staan, stoot bijna een glas wijn van het spreekgestoelte, en begint te praten. “Nu volgen nog enkele gedichten en een grappig verhaaltje op verzoek”

Mijn hart klopt in mijn keel (waarom in godsnaam?) en met ongekende spanning hoor ik mooie gedichten aan en uiteindelijk begint Campert aan het verhaal over zijn avonturen in Barcelona. De hele zaal/kerk ligt krom van het lachen en ik voel tranen.

Na afloop zoek ik hem op en bedank hem uit de grond van mijn hart. Hij verontschuldigt zich en zegt dat ie nog ergens een stencil had gevonden met de tekst. En dat het voor hem ook veel te lang geleden was dat ie dit verhaal voor heeft gelezen.

 

Met een welgemeend tot zoens verlaat ik de kerk.

Hoe zou het weer in Denemarken zijn?

Als ze die film van Wilders verbieden, vertrek ik naar Denemarken! Wat een slap zooitje die Christenen. 65 jaar geleden hebben uw en mijn voorouders gevochten voor vrijheid en die gooien onze christenvrienden nu zomaar te grabbel. Alsof het niets is.

Ik ben absoluut geen fan van Geert, maar hij vertegenwoordigt wel een hoop Nederlanders. Dezelfde mensen die die ons land maken tot wat het is. Mensen met voorouders die ook voor onze vrijheid gevochten hebben. Mensen die belasting betalen, opdat wij allemaal in een uiterst prettig land kunnen wonen. Mensen met dromen, hoop, kinderen, liefde en een mening. Als we die nu niet serieus nemen, is het gedaan met onze democratie.

En petje af voor de PvdA! Zij houden de rug recht (voor zo lang het duurt) en onze waarden en normen in stand. Wie had dat nou ooit gedacht?